.
Y desapareces
sin dejar rastro, sin dejar contacto.
Desapareces y yo tengo que soportar tu ausencia porque es lo que hay,
y porque estoy donde estoy porque yo misma lo acepto y,
por lo tanto, soy responsable de ello.
Sería tan fácil(mente) difícil decir:
Basta.
Pero no, aquí sigo, pensándote en tus ausencias,
lista para cuando decidas regresar,
dispuesta a darte las buenas noches cuando te plazca
comunicar.
Lo mismo pasa con esos besos, que (me) dije que ya no quería,
porque me apuñalaban el corazón
y me herían el olvido.
Lo mismo pasa pero,
que no me puedo quejar,
porque soy yo la única responsable de recibirlos
cuando tú te decides a dejarte ir
y regalármelos...
Podría decir que no.
Debería.
Pero cómo hacerlo...
si me derrito en cada beso,
si mi piel extraña la tuya cuando hace demasiadas horas que no se tocan,
si mi cuerpo ansía tu contacto, tu cuerpo, tu latir, tu calor,
tu energía pegada a la mía...
Cómo hacerlo si mi sexo te desea,
si me muero por tenerte entre mis piernas,
por estar entre las tuyas,
por erizar tu vello y reseguir con mi lengua
esos pezones de media luna...
Si nuestros cuerpos están hechos para vivir encajados
y nuestras almas están hechas para caminar de lado...
Cómo resistirme a no prestarte mis labios cuando los solicitas...
Y cómo hacer para no atormentarme cuando decides no solicitarlos.
Cómo hacer para sobrevivir en esta cuerda floja...
Aguantaré,
hasta que un pie resbale
o las fuerzas desaparezcan
y me caiga en el vacío del noestar.
.
diumenge, 22 de desembre del 2013
dimecres, 18 de desembre del 2013
divendres, 13 de desembre del 2013
.
Tengo sed de naturaleza.
De ocres, de oros amarillos y marrones anaranjados imposibles de descifrar
que cubren toda la paleta
tiñiendo el paisaje de este otoño tan hermoso
de amaneceres brillantes rosados y
de atardeceres pausados ardientes, rojizos de sol horizontal.
El vaivén de las hojas,
medio secas
medio muertas
medio vivas.
El desapego de ese árbol añoso
que se desprende de su manto
y se prepara solemne y bello
para un invierno en calma.
Qué belleza de paisaje,
qué sed de naturaleza,
de tambores, de cálices, de gemas, de ritos,
de volver a la esencia y (re)descubrir el poder de lo femenino.
Tengo sed de mí.
.
Tengo sed de naturaleza.
De ocres, de oros amarillos y marrones anaranjados imposibles de descifrar
que cubren toda la paleta
tiñiendo el paisaje de este otoño tan hermoso
de amaneceres brillantes rosados y
de atardeceres pausados ardientes, rojizos de sol horizontal.
El vaivén de las hojas,
medio secas
medio muertas
medio vivas.
El desapego de ese árbol añoso
que se desprende de su manto
y se prepara solemne y bello
para un invierno en calma.
Qué belleza de paisaje,
qué sed de naturaleza,
de tambores, de cálices, de gemas, de ritos,
de volver a la esencia y (re)descubrir el poder de lo femenino.
Tengo sed de mí.
.
dimecres, 11 de desembre del 2013
La noche, tu y yo.
Dos cuerpos amigos, dos cuerpos que se conocen diría yo
tan cercanamente que no existen misterios del uno para el otro
ni del otro para el uno...
He recorrido tantas noches tus lunares y tu piel tersa y suave, tu rostro tus ojos tus arrugas las comisuras de todos tus labios...
Un baño caliente, dos copas de vino, aceite de argán
y poco más hace falta
porque estamos aquí y nos conocemos y nos queremos.
Y dormir abrazando tu espalda desnuda...
poco más hace falta para respirar tranquila.
Ternura profunda, te quiero tanto,
que por qué será que sabemos tan poco de amarnos...
Me siento una verdadera inexperta del amor....
Y por la mañana despertaremos en cualquier otra posición diferente a cómo nos dormimos y naturalmente te diré buenosdíasbonita y me darás un beso y nos amaremos como sólo sabemos hacerlo por las mañanas.
Desayunaremos en un buffet vacío de huéspedes y volveremos a encontrar el sueño soñoliento que nos embriaga cuando tenemos el estómago lleno y paz en el alma. Y todo estará bien, cada quien irá a su casa a seguir con sus quehaceres diarios y la vida seguirá, igual pero diferente, como cada mediodía.
dimarts, 3 de desembre del 2013
dijous, 28 de novembre del 2013
dissabte, 23 de novembre del 2013
divendres, 22 de novembre del 2013
diumenge, 17 de novembre del 2013
dimecres, 13 de novembre del 2013
dilluns, 11 de novembre del 2013
divendres, 8 de novembre del 2013
dimecres, 6 de novembre del 2013
dimarts, 5 de novembre del 2013
dilluns, 4 de novembre del 2013
diumenge, 3 de novembre del 2013
...
Ha pasado rápidolento el domingo.
Lasiento tan lejos...
O quizás debería decir
laquiero apartar tan cerca...
Pero ahí siguen.
Presentes
inamovibles
magnetizando en la distancia
pensamientos recuerdos
que me buscan y me enredan
mientras su cuerpo andará
abrazando otroscuerpos
acariciando otras pieles,
besando otros labios,
susurrando otros tequieros,
que no son los míos.
Ha pasado rápidolento el domingo.
Lasiento tan lejos...
O quizás debería decir
laquiero apartar tan cerca...
Pero ahí siguen.
Presentes
inamovibles
magnetizando en la distancia
pensamientos recuerdos
que me buscan y me enredan
mientras su cuerpo andará
abrazando otroscuerpos
acariciando otras pieles,
besando otros labios,
susurrando otros tequieros,
que no son los míos.
divendres, 1 de novembre del 2013
dijous, 31 d’octubre del 2013
La echo de menos.
Te echo de menos.
Eres (porque sigues siendo) la guardiana de mismuchos pensamientos en el exilio, esos libritos llenos de escrituras automáticas, poemas destrozados, dibujos desdibujados... que no sé dónde fueron a parar.
Eran mis tributos a tus ganas de empaparme con tus ganasdevivir, con tu pasión por sentir. El arte de viajar lo aprendí de tus relatos, de tus fotografías, de tus tatuajes de henna después de SemanasSantas en Marruecos y muchos demás.
Echo de menos tu mirada pícara, tus ilusión de niña, tu andar (hiper)activo, tu risa retraídaavergonzada.
Echo de menos tu perfume,
ese perfume que me eriza la piel cada vez que lo huelo en las calles, y te me hace tan presente.
Echo de menos los cafés en tu casa, saludar a tu hermano, los debates de arte, los consejos, las ilusiones compartidas, el ver que el amor había entrado en tu vida.
Tu vida de lucha, tu lucha activa. Luchaste tanto Mariasun... corriste por las calles de una Barcelona apresada, te revelaste contra un heteropatriarcado asfixiante, una dictadura agonizante. A todos los ganaste, con tu ganas de vida, con tu fuerza de vivir. Y fue tan bonito que te hicieras maestra, que me empaparas de historia, que estuvieras ahí cuando nadie estaba. Y fue tan bonito que nos hiciéramos amigas, no podía ser de otra forma.
Pero hubo una última batalla que no pudiste ganar, y te fuiste, sin siquiera despedirte, sin siquiera avisar. Una llamada de tu hermano, eso fue todo, pero ya no había nada...ya no había cómo decirte adiós, cómo volver a cruzar tu mirada, como volver a empaparme de tu alma. Ya no había nada....sólo recuerdos a los que aferrarse y por los que alegrarse, pero ya no estás aquí, ya no te puedo hablar y no es justo...no es justo que se vayan las personas buenos de este mundo tan lleno de mierda.
...
Estábamos en una cafetería, de un barrio cualquiera de Barcelona, en una hora indefinida de un día que poco importa. Una cafetería especial, eso sí. Y apareció alguien, ése también importa. Un señor de nariz roja, pelo crespo y alborotado, maquillaje cuadros pantalones abombados y mensajes que repartir. Nos robó unas cuántas sonrisas y, lo que es el destino (ése que tú dices que no existe y que yo te diría: "shhhh! Dilo bajito que se va a enfadar"), nos regaló dos simples mensajes.
Dos mensajes que decían verdades como templos, tú las tuyas, yo las mías, como tenía que ser, como siempre es.
Me decían:
"¡Siente!...Luego existes!"
Y no puedo añadir más
Estábamos en una cafetería, de un barrio cualquiera de Barcelona, en una hora indefinida de un día que poco importa. Una cafetería especial, eso sí. Y apareció alguien, ése también importa. Un señor de nariz roja, pelo crespo y alborotado, maquillaje cuadros pantalones abombados y mensajes que repartir. Nos robó unas cuántas sonrisas y, lo que es el destino (ése que tú dices que no existe y que yo te diría: "shhhh! Dilo bajito que se va a enfadar"), nos regaló dos simples mensajes.
Dos mensajes que decían verdades como templos, tú las tuyas, yo las mías, como tenía que ser, como siempre es.
Me decían:
"¡Siente!...Luego existes!"
Y no puedo añadir más
dilluns, 28 d’octubre del 2013
dissabte, 19 d’octubre del 2013
dijous, 10 d’octubre del 2013
.
Quizás Coma
Y sólo Quizás
nos conocimos en otra vida Punto
Y en esos versos
que callas
(te veo...)
y que en tu mente danzan
(silenciosos acompasados con la tranquilidad de quien se sabe certero)
te preguntas si ese imán
racionalmente incomprensible,
inalcanzable,
tiene de origen el ayer
o un antesdeayer que escapa
a nuestros sentidos terrenales
a nuestro entendimiento humano
que de tan poco nos sirve
a nuestra alma en estecuerpo
que no logramos descifrar.
Que se me corta el cuello
entre corazón y mente,
mientra mis entrañas laten al compás de las tuyas
y mis neuronas chispean tozudas que esto no va bien.
Cuántos finales rellenaremos
de adioses y tequieros
de besos y abrazosdeamor?
Quizás Coma
Y sólo Quizás
nos conocimos en otra vida Punto
Y en esos versos
que callas
(te veo...)
y que en tu mente danzan
(silenciosos acompasados con la tranquilidad de quien se sabe certero)
te preguntas si ese imán
racionalmente incomprensible,
inalcanzable,
tiene de origen el ayer
o un antesdeayer que escapa
a nuestros sentidos terrenales
a nuestro entendimiento humano
que de tan poco nos sirve
a nuestra alma en estecuerpo
que no logramos descifrar.
Que se me corta el cuello
entre corazón y mente,
mientra mis entrañas laten al compás de las tuyas
y mis neuronas chispean tozudas que esto no va bien.
Cuántos finales rellenaremos
de adioses y tequieros
de besos y abrazosdeamor?
diumenge, 17 de febrer del 2013
Subscriure's a:
Missatges (Atom)